HEEL DECEMBER

MEER BOEKEN

MEER GESCHENKPAPIER

MEER FEESTDRANKEN

MEER OPEN

 

Benno Barnard

6 november 2017 - 20 uur

 

Benno Barnard in pianoforte bij ons op bezoek 

in De Zondvloed

 

Hij wordt geïnterviewd door Piet Piryns

en wij drinken daarna een glaasje op de nieuwe bundel.

 

 

Je moet enige moed hebben om poëzie te schrijven zoals Benno Barnard dat doet.

In ogenschijnlijk regelmatige vormen, met eruditie en een liefde voor het klassieke,

lijkt het erop dat Barnard niet bang is om zich buiten zijn tijd te plaatsen.

En dat is ook zo: de ware poëtische taal is geen taal van nu, maar taal van gister en morgen.

Maar wie denkt dat de dichter zich in Het trouwservies aan de werkelijkheid probeert te onttrekken, vergist zich deerlijk.

Dat kan ook helemaal niet, blijkt uit deze verzen die bijna uit hun voegen barsten van het leven.

Want als je goed leest, zie je de barstjes in het servies:

hoe prachtig deze gedichten ook zijn, de werkelijkheid wringt zich een weg naar buiten,

die maken dat deze gedichten meer dan alleen mooi zijn: Barnard graaft diep.

 

 

Pianoforte

Ziet u dat Europese meubelstuk bij uitstek, walnoot,

kandelaars, gebouwd door Stephan Hain in Krefeld

voor de in statisch wilhelminisch zonlicht badende salon

van een morsdode dame in een allang verteerde japon?

 

Ik schrijf omstreeks 1910 en terstond zie ik zo’n stijve

mevrouw met een gouvernante, een gedichtenschrift

en heimwee naar haar meisjestijd; en vast drukken de vingers

van de ex-bruid de angst voor haar opdringerige echtgenoot

’s avonds in de vorm van de noodzakelijke dromerigheid uit.

Nu staat dat ding in mijn woonkamer te zwijgen,

even dood als de boom waaruit het is gebouwd. Maar

ziet u niet ook een voormalig Duitstalige provinciestad,

Czernowitz of zoiets, met kastanjealleeën, een al welhaast

expressionistische zon, een okerkleurig gymnasium,

bedaard antisemitisme, jonge dichters – die hele

nog uit te wissen wereld, vóór de troepen komen, de legertros,

de kornetten met hun praatjes en een melodie uit de negen-

tiende eeuw onder hun snor; voor de nacht valt en de regen

neerslaat en de modder rijst en de collaborateur bungelt

aan een niet in een pianoforte veranderende boom? Hoor toch

de cadenzen van het continent zich uit open zomeravondramen storten!

Benno Barnard (1954)

uit: Het trouwservies (2017)

 

Vrijdagavond 3 november 20 uur: Nadia Dala 

Nadia Dala komt naar aanleiding van haar tweede boek De Biecht naar De Zondvloed,

wij gaan met haar in gesprek, zij signeert, 

en Roos Van Acker, Ann Meskens en Isabel Leybaert lezen voor in een 'lees & klok - estafette.'

 

Welkom.

 

Nadia Dala (°1971) werkte lange tijd als journaliste voor ‘De Morgen’ en ‘De Standaard’,

en trok als reporter door grote delen van de Arabisch-islamitische wereld.

Bij de VRT presenteerde ze Canvas-programma’s als ‘Voetzoeker’, ‘Res Publica’ en ‘Moslima’s’.

In 2014 was Dala gastdocente aan Georgetown University (SCS) in Washington DC

en ze geeft nu les aan de Thomas More Hogeschool.

‘De biecht’ is haar tweede roman.

 

Vrijdag 3 november 20 uur

Koffiebar De Zondvloed Mechelen

3,- (terugbetaald bij aankoop van het boek)

liefst een seintje op Dit E-mail adres wordt beschermd tegen spambots. U moet JavaScript geactiveerd hebben om het te kunnen zien.

 

 

Verdere info: 

De ooit succesvolle journaliste Marie komt haar appartement niet meer uit, sinds enkele maanden ziet ze de tijd verglijden. Dan komt een telefoontje van haar oude baas. De man die haar carrière heeft gebroken, geeft haar een nieuwe kans. Of ze iemand wil interviewen in de gevangenis. Haar zus. Het heeft te maken met een grote criminele zaak. Maar wat Marie in de bezoekersruimte van de penitentiaire instelling ontdekt, gooit haar hele leven overhoop. Zeven dagen lang probeert ze de kwelgeesten in zichzelf te bezweren, familiegeheimen komen aan de oppervlakte en lang verloren gegane relaties worden moeizaam weer opgepakt. De biecht is een verhaal over de genesis van eenzaamheid, moeilijke liefde en wederopstanding.

Nadia Dala schreef haar tweede roman deels als auteur in residentie in Het Lijsternest: Streuvelshuis & schrijversresidentie, op uitnodiging van Passa Porta.

 

 

 

Zoo humain

De blijde terugkeer van de barbaar

Chokri Ben Chikha

 

We denken allemaal in stereotypen. Niemand ontsnapt eraan.

En dat is helemaal niet erg. Stereotypen kunnen ons leren hoe echt samen te leven

in een diverse maatschappij.

Chokri Ben Chikha, Vlaams in hart, Tunesisch in nieren, theatermaker van Union Suspecte

en artistiek leider van de performancegroep Action Zoo Humain,

docent en artistiek onderzoeker aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten van de HoGent,

verzet zich tegen het krampachtig multiculturalistisch representeren van de ander.

 

De multiculturele samenleving - Weg van de naïeve clichés

Johan Vandenbroucke in gesprek met Chokri Ben Chipha.

 

ZOO HUMAIN. DE BLIJDE TERUGKEER VAN DE BARBAAR

IS EEN BUNDELING VAN DAGBOEKNOTITIES, THEATERTEKSTFRAGMENTEN EN BESPIEGELINGEN.

ALLES IS WAARGEBEURD BEHALVE DE MEEST INTERESSANTE STUKKEN.

Op vraag van de minister-president gaat Chokri Ben Chikha op zoek naar antwoorden

op het vraagstuk van de huidige sociaal-culturele impasse. Met de ene voet verzonken in het Tunesische zand,

baant hij zich met de andere een weg door de Vlaamse klei.

Hij gaat de strijd aan met de brol van zijn vader, culturele ramptoeristen,

Malcolm X-imitators, pizzadozen, Belgische bisschoppen, politieke angsthazen en naïevelingen,

dierentuindirecteur en pionier van de 'zoo humain' Carl Hagenbeck, en de troostindustrie.

 

De Zondvloed - koffiebar

Donderdag 26 oktober 20 uur

Inkom: 3 euro (terugbetaald bij aankoop van het boek)

Graag een seintje op Dit E-mail adres wordt beschermd tegen spambots. U moet JavaScript geactiveerd hebben om het te kunnen zien.

 

 
 
Feestelijke boekvoorstelling
Marc Tritsmans 
 
Recensent Yvan De Maesschalck leidt in,
Johan Vandenbroucke gaat in gesprek met de auteur,
die ook uit zijn werk voorleest.
 
Na afloop heffen we het glas en zal Marc jouw exemplaar signeren.
 
 
 
De fascinatie van Marc Tritsmans voor de natuur krijgt in zijn nieuwste dichtbundel een geëngageerde vorm:
Het zingen van de wereld is een hartstochtelijk en aanstekelijk pleidooi voor het behoud van de aarde, in zuivere, glasheldere gedichten.

Zon

wij zoeken haar bij het ontwaken
keren als zonnebloemen telkens weer
onze gezichten naar haar warmte toe
volgen met argusogen haar dagelijkse

tocht boven ons hoofd en worden stiller
als zij ons in duisternis zal achterlaten
zoals een moeder die 's avonds zacht...
de slaapkamerdeur achter zich sluit

soms waagt zij het zelfs om in het midden
van de dag onverhoeds haar gelaat te bedekken
en dan is alles in verwarring, vallen de vogels
uit de bomen, lijkt het einde van de wereld

nabij en al duurt dit nog vijf miljard jaar
toch is ondraaglijk de gedachte dat ook zij
ooit zal eindigen en dat al het leven
dat ze koestert dan voorbij zal zijn

 
Vrijdag 20 oktober, 20 uur
Inkom: vrij
graag een seintje op bestelling@dezondvloed

 

 

 

 

Arabische stemmen

Zondag 22/10:

 

literaire happening in theater Arsenaal/Lazarus in Mechelen

 

De Arabische taal is een huis met vele kamers. Roman, novelle, poëzie of zang, alle literaire genres

gedijen er. Arabische stemmen brengt een literaire ode aan deze wereldtaal met een rijk verleden

en een springlevende hedendaagse scène die zich tot de Lage Landen uitstrekt.

Vijf in België verblijvende auteurs lezen voor uit eigen werk en leggen hun schrijversziel bloot.

Wie zijn hun literaire helden? En waarom vertoeven zovele Arabische auteurs in ballingschap. Naast aanstormende talenten

kleuren gevestigde waarden het programma.

Met live ud-muziek, Arabische liederen, workshops, kalligrafie, foto-tentoonstellingen, boekentafel en Syrische hapjes.

 

Vanaf 15 uur tot 18.30

Kijk voor het volledig programma naar Theater Arsenaal/Lazarus Hanswijkstraat, Mechelen. Facebook/cbib.be

Ticket: 6 euro (Voorverkoop Boekhandel De Zondvloed)

 

Voor de meesten onder ons zijn foto’s mooi, aangrijpend of dierbaar.

Niet voor de Amsterdamse fotodetective, columnist en onderzoeker Hans Aarsman.

Voor hem zijn foto’s stilgezette stukjes werkelijkheid. Dat biedt de mogelijkheid één en ander nauwkeurig te bekijken en te ontdekken wat zich heeft afgespeeld voor de lens – meteen de reden waarom hij de Fotodetective wordt genoemd.
...
Films zijn voor Hans Aarsman – net als foto’s – een bron van ontdekkingen.

In de loop der jaren heeft hij een fascinerende verzameling aangelegd van veelbetekenend gedrag van mens en dier. In ‘Ogen Open’ laat hij ons voor het eerst meekijken naar zijn film- en videofragmenten.

Indringend en onderhoudend wordt hij aan de tand gevoeld door Rick de Leeuw.

En elke avond van hun tournee schuift een andere, lokale gast mee aan. Bij ons in Mechelen is dat Ann Meskens, filosofe en auteur van (o.a.) ‘Jacques Tati: een kwestie van kijken’.

Ogen open, allemaal!

OGEN OPEN
Hans Aarsman, Rick de Leeuw en Ann Meskens kijken film.
Maandag 9 oktober, 20u30

Een organisatie i.s.m. Academie Mechelen, Cultuurcentrum Mechelen en deBuren.
Ogen Open is een initiatief en productie van Claire Beke (Communicatie in Cultuur)

Rachida Lambaret

wordt geïnterviewd door Johan Vandenbroucke

 

Zwijg Allochtoon !

Maart 2017. In een interview met Knack zegt Rachida Lamrabet dat ze ‘niet voor de boerka is, maar ook niet voor een boerkaverbod’.

Lamrabet is schrijfster en heeft op vraag van de KVS en het Goethe Instituut van Washington net een filmscenario over het thema bij elkaar getikt.

Maar Lamrabet is ook juriste bij Unia, het Interfederaal Gelijkekansencentrum.

Twee weken later krijgt ze haar C4.

Na onder andere Youssef Kobo, Dyab Abou Jahjah en Alona Lyubayeva is ze de zoveelste m/v met een migratieachtergrond die ergens aan de deur vliegt vanwege een ‘afwijkende’ mening.

Vertrekkend vanuit de boerka-affaire zoekt Rachida Lamrabet een antwoord op een aantal ongemakkelijke vragen.

Geldt de vrijheid van meningsuiting voor iedereen of veranderen de regels als mensen met een andere origine zich in het publieke of artistieke debat mengen?

Kan ‘allochtone’ kunst of literatuur eigenlijk wel kunst of literatuur zijn? Een essay over identiteit, racisme, het vrouwenlichaam als inzet van de strijd om de vrijheid, en onze bange samenleving.

 

Donderdag 12 oktober 2017

Koffiebar De Zondvloed

Inkom: 3 euro

 

 

Er wordt veel over dit prachtige boek gesproken,

wij spreken er met Margot over verder.

 

Zes jaar lang begeleidde Margot de kinderen van de Schneiders bij hun huiswerk.

Via hen krijgt ze toegang tot hun gesloten orthodox-joodse wereld. En via haar

krijgt het gezin dan weer te maken met een jong iemand uit de wereld van vandaag, cultureel en divers.

Gaandeweg winnen respect, nieuwsgierigheid en humor het van de bestaande afstand.

 

Johan Vandenbroucke interviewt.

 

De Zondvloed Mechelen koffiebar 20 uur.

Ingangsprijs: 3 euro. Gelieve zich aan te melden bij Dit E-mail adres wordt beschermd tegen spambots. U moet JavaScript geactiveerd hebben om het te kunnen zien.

 

 

Wat is terrorisme precies? Kan geweld zinvol zijn? Is onze economie gewelddadig? Waarom is liefde wreed? Wat is de band tussen recht en geweld? Ziehier een greep uit de vragen die in “Filosofie van geweld” worden behandeld, een recente bundel samengesteld door Lode Lauwaert en waarvoor spraakmakende Vlaamse en Nederlandse filosofen een bijdrage leverden over geweld.

Op donderdag 21 september om 20u gaat Sven Speybrouck in gesprek met Harry De Paepe en Flip Feyten in een poging het mysterie van de Engelsen te ontrafelen. Het is niet zozeer een zoektocht, maar eerder een rondleiding doorheen verschillende aspecten van het ‘Engels-zijn’: Traditie, Stiff Upper Lip, Politiek, Monarchie en Splendid Isolation. 

Mark van Tongele (1956) is, als dichter, altijd een buitenstaander geweest. In zijn nieuwste bundel 'De loeiende tier' gaat de poëzie tekeer als een storm voor de kust van Oostende. Dit is spectaculaire poëzie, zoals ze nauwelijks nog gemaakt wordt - maar wie in deze tijd gedichten schrijft, zou niet voor minder dan het onmogelijke hoeven proberen. En dat doet van Tongele, met zeldzame bezieling, en in gedichten waarin de taal tot het uiterste wordt beproefd en beelden over elkaar tuimelen tot een woest geheel. 

Heuglijk nieuws. Op zondag 2 juli (11u) verwelkomen we de Nederlandse dichter Jean Pierre Rawie (°1951) in onze boekhandel. Rawie staat bekend als romantisch dichter, poseur, vrouwenversierder en de man van rijm en metrum. Hij is één van de meest gelezen dichters van Nederland.

Op donderdagavond 29 juni (20u) neemt Kathy Van Crombruggen de biecht af van de twee schrijvers over waarheid en illusie.

Op 14 mei schijnt Paul Moyaert, hoogleraar wijsgerige antropologie, zijn licht op twee fascinerende thema’s: schizofrenie en zijn onvrede met handboeken over psychiatrische diagnosen. 

Zoals u wellicht weet is Koen Fillet naast een gewaardeerd radiomaker (Interne Keuken op Radio 1) ook een  getalenteerd kunstschilder. Hij manifesteerde zich 2 jaar geleden met een solo-expositie in C41 te Antwerpen, het begin van een beloftevolle carrière als kunstenaar.

‘Ilah, de enige vrouw die het geknoei in de liefde tot leven kan brengen in slechts een paar halen van haar potlood. Zelfspot is bij haar wat een ellendige jeugd was bij veel katholieken : Als er veel van is, is er ook veel inspiratie. En er is veel bij ilah : van zelfspot bedoel ik dan.’ – Bruno Wyndaele

Het zijn boeiende tijden in het Midden-Oosten. De situatie in de regio verandert iedere dag, met de dramatische gebeurtenissen in Syrië en Turkije op kop. Om inzicht te krijgen in al die woelige ontwikkelingen, zijn interessante analyses en bijdragen over de regio nodig.

Het is weer springtij. Een golf van nieuwe thrillers spoelt aan in de boekhandels; misdaadboeken die erom smeken om verslonden te worden. 

Speciaal voor De Maand van de Filosofie 2017 en in opdracht van de Confituurboekhandels schreef Johan Braeckman het eerste Confituuressay ‘Er was eens. Over de mens als vertellende aap.’ De Confituurboekhandels willen jaarlijks, naast een literair boekhandelsgeschenk in december, ook een filosofisch essay uitgeven in april.

Inaya. Zo zal het eerste kind van Bleri Lleshi heten dat in april op de wereld komt. Terwijl de auteur vol ongeduld op haar geboorte zit te wachten, staan zijn gedachten niet stil. 

Wel willen, niet mogen, toch doen: verboden vruchten bestaan zowel in het leven als in de letteren. In het kader van de Boekenweek 2017 met als prikkelend thema 'Verboden vruchten' komt Nederlands schrijver Ronald Giphart zijn oeuvre voorstellen in De Zondvloed Mechelen. 

Een indringend onderzoek naar zelfmoord en literatuur. Bij Uitgeverij Atlas Contact verschijnt op 15 maart De laatste deur, de nieuwe, ingrijpend herziene en geactualiseerde editie van het dertig jaar geleden verschenen werk van Jeroen Brouwers dat handelt over de zelfverkozen dood van Nederlandstalige schrijvers. 

Mag ik u boeken voor een literaire speeddate met een drankje, een babbel en, niet te vergeten, een boek? Happy single, gelukkig getrouwd, hard op zoek? Wij brengen je op 24 februari gratis en voor niets in contact met andere boekenliefhebbers.

30 jaar dichterschap Peter Verhelst
Over leven, liefde en werk
Over Koor, de keuze uit gepubliceerd werk, aangevuld met ongepubliceerde gedichten, de bloemlezing die recent verscheen.

Helaas, voorlopig niets op de agenda in onze winkel in Mechelen.
Wil je graag een seintje zodra er programmanieuws is, schrijf je dan in op onze Mechelen Nieuwsbrief.

In zijn lezing gaat Luk van Haute op verkenning door een weids en boeiend landschap. Aanvankelijk stond de Japanse literatuur onder grote invloed van de Chinese, maar midden negentiende eeuw ging het land gretig op zoek naar westerse kennis en dat had ook literaire gevolgen. Hoe gingen Japanse auteurs sindsdien om met die buitenlandse invloeden? En hoe Japans€™ is hun werk gebleven in verschillende fases van modernisering en internationalisering? Is er wel sprake van €˜typisch Japanse literatuur€™?

Benno Barnard

6 november 2017 - 20 uur

 

Benno Barnard in pianoforte bij ons op bezoek 

in De Zondvloed

 

Hij wordt geïnterviewd door Piet Piryns

en wij drinken daarna een glaasje op de nieuwe bundel.

 

 

Je moet enige moed hebben om poëzie te schrijven zoals Benno Barnard dat doet.

In ogenschijnlijk regelmatige vormen, met eruditie en een liefde voor het klassieke,

lijkt het erop dat Barnard niet bang is om zich buiten zijn tijd te plaatsen.

En dat is ook zo: de ware poëtische taal is geen taal van nu, maar taal van gister en morgen.

Maar wie denkt dat de dichter zich in Het trouwservies aan de werkelijkheid probeert te onttrekken, vergist zich deerlijk.

Dat kan ook helemaal niet, blijkt uit deze verzen die bijna uit hun voegen barsten van het leven.

Want als je goed leest, zie je de barstjes in het servies:

hoe prachtig deze gedichten ook zijn, de werkelijkheid wringt zich een weg naar buiten,

die maken dat deze gedichten meer dan alleen mooi zijn: Barnard graaft diep.

 

 

Pianoforte

Ziet u dat Europese meubelstuk bij uitstek, walnoot,

kandelaars, gebouwd door Stephan Hain in Krefeld

voor de in statisch wilhelminisch zonlicht badende salon

van een morsdode dame in een allang verteerde japon?

 

Ik schrijf omstreeks 1910 en terstond zie ik zo’n stijve

mevrouw met een gouvernante, een gedichtenschrift

en heimwee naar haar meisjestijd; en vast drukken de vingers

van de ex-bruid de angst voor haar opdringerige echtgenoot

’s avonds in de vorm van de noodzakelijke dromerigheid uit.

Nu staat dat ding in mijn woonkamer te zwijgen,

even dood als de boom waaruit het is gebouwd. Maar

ziet u niet ook een voormalig Duitstalige provinciestad,

Czernowitz of zoiets, met kastanjealleeën, een al welhaast

expressionistische zon, een okerkleurig gymnasium,

bedaard antisemitisme, jonge dichters – die hele

nog uit te wissen wereld, vóór de troepen komen, de legertros,

de kornetten met hun praatjes en een melodie uit de negen-

tiende eeuw onder hun snor; voor de nacht valt en de regen

neerslaat en de modder rijst en de collaborateur bungelt

aan een niet in een pianoforte veranderende boom? Hoor toch

de cadenzen van het continent zich uit open zomeravondramen storten!

Benno Barnard (1954)

uit: Het trouwservies (2017)

Benno Barnard

6 november 2017 - 20 uur

 

Benno Barnard in pianoforte bij ons op bezoek 

in De Zondvloed

 

Hij wordt geïnterviewd door Piet Piryns

en wij drinken daarna een glaasje op de nieuwe bundel.

 

 

Je moet enige moed hebben om poëzie te schrijven zoals Benno Barnard dat doet.

In ogenschijnlijk regelmatige vormen, met eruditie en een liefde voor het klassieke,

lijkt het erop dat Barnard niet bang is om zich buiten zijn tijd te plaatsen.

En dat is ook zo: de ware poëtische taal is geen taal van nu, maar taal van gister en morgen.

Maar wie denkt dat de dichter zich in Het trouwservies aan de werkelijkheid probeert te onttrekken, vergist zich deerlijk.

Dat kan ook helemaal niet, blijkt uit deze verzen die bijna uit hun voegen barsten van het leven.

Want als je goed leest, zie je de barstjes in het servies:

hoe prachtig deze gedichten ook zijn, de werkelijkheid wringt zich een weg naar buiten,

die maken dat deze gedichten meer dan alleen mooi zijn: Barnard graaft diep.

 

 

Pianoforte

Ziet u dat Europese meubelstuk bij uitstek, walnoot,

kandelaars, gebouwd door Stephan Hain in Krefeld

voor de in statisch wilhelminisch zonlicht badende salon

van een morsdode dame in een allang verteerde japon?

 

Ik schrijf omstreeks 1910 en terstond zie ik zo’n stijve

mevrouw met een gouvernante, een gedichtenschrift

en heimwee naar haar meisjestijd; en vast drukken de vingers

van de ex-bruid de angst voor haar opdringerige echtgenoot

’s avonds in de vorm van de noodzakelijke dromerigheid uit.

Nu staat dat ding in mijn woonkamer te zwijgen,

even dood als de boom waaruit het is gebouwd. Maar

ziet u niet ook een voormalig Duitstalige provinciestad,

Czernowitz of zoiets, met kastanjealleeën, een al welhaast

expressionistische zon, een okerkleurig gymnasium,

bedaard antisemitisme, jonge dichters – die hele

nog uit te wissen wereld, vóór de troepen komen, de legertros,

de kornetten met hun praatjes en een melodie uit de negen-

tiende eeuw onder hun snor; voor de nacht valt en de regen

neerslaat en de modder rijst en de collaborateur bungelt

aan een niet in een pianoforte veranderende boom? Hoor toch

de cadenzen van het continent zich uit open zomeravondramen storten!

Benno Barnard (1954)

uit: Het trouwservies (2017)